ERVARINGSVERHALEN

Het blijft soms moeilijk in te beelden wat wij als vroedvrouw allemaal voor jullie kunnen betekenen. Lees hier verhalen van hoe moeders hun zwangerschap, arbeid, bevalling en/of postpartum hebben ervaren. Misschien kan je jezelf erin herkennen? Misschien kan je hier steun en inspiratie opdoen? Daarnaast kan je lezen hoe wij als vroedvrouw het verschil hebben kunnen maken.
  • Dochtertje Nore

    (geschreven op 15-10-2018)

    Dochtertje Nore (°10-09-2018)

    bevalling – borstvoeding – medicatie/verdoving

     

    Wanneer je voor het eerst mama wordt, komen er veel vragen op je af. Omdat iedereen wel goede raad voor je heeft en deze raad vaak verschilt, twijfel je over wat precies te doen. Daarom heb ik de hulp van een vroedvrouw ingeschakeld. Vooral bij de start van de borstvoeding zou ik nood aan begeleiding hebben.

     

    Via een facebookgroep las ik een goede ervaring over Raisa en even later heb ik haar gecontacteerd. Ons eerste gesprek vond plaats tijdens mijn zwangerschap en had tot doel elkaar beter te leren kennen. Op deze manier wist ik meteen aan welke waarden ze als vroedvrouw belang hecht.

     

    Tijdens elk nieuw bezoekmoment heeft Raisa praktische informatie en handige tips gegeven. Zo gaf zij bijvoorbeeld aan dat onze dochter verkeerd zou liggen - met haar gezicht naar boven gericht - nadat ik haar eerder had verteld over harde buiken die ik in mijn rug voelde. En inderdaad... Nore bleek tijdens de bevalling een ‘sterrenkijkertje’ te zijn.

     

    Raisa heeft sinds kort met vroedvrouw Soumi een nieuwe praktijk opgestart. Soumi had een kennismaking met ons ingepland maar tot dit gesprek is het nooit gekomen. Op de dag van onze afspraak heeft onze meid zich aangediend en zijn we in het ziekenhuis beland.

     

    De bevalling is niet vlot verlopen. Mijn weeën volgden elkaar goed op maar de ontsluiting wilde niet vlotten. Tijdens het inwendig onderzoek voelde men dat Nore als 'sterrenkijkertje' verkeerd lag en werd beslist een spoedkeizersnede uit te voeren.

     

    In het ziekenhuis word je goed opgevolgd door een sterk team en bij thuiskomst sta je er plots alleen voor. Wat was ik opgelucht dat er twee vroedvrouwen voor ons klaar stonden.

     

    Soumi is de eerste avond thuis langsgekomen, heeft met het aanleggen geholpen en enkele tips meegegeven. Omdat Nore in het ziekenhuis even heeft gesukkeld met haar lichaamstemperatuur, haalde Soumi ter controle haar thermometer boven.

     

    De volgende dagen hebben Soumi en Raisa me beiden afwisselend opgevolgd. De melkproductie kwam goed op gang en het voeden verliep opvallend vlot. Samen met Soumi en Raisa heb ik diverse houdingen en technieken uitgeprobeerd.

     

    Ongeveer drie weken na de geboorte had ik een afspraak voor het plaatsen van een tandimplantaat. Dit zou onder lokale verdoving gebeuren. Ik stelde Soumi de vraag of dit kwaad kan, aangezien ik borstvoeding gaf. Omdat ze niet wist welke verdoving er gebruikt zou worden, zou ze dit even nakijken. Soumi heeft de betreffende kaakchirurg gecontacteerd en tijdens het volgende huisbezoek alle nodige info met mij gedeeld. Dit stelde me in staat om de bewuste keuze te maken alvorens de ingreep te kolven en Nore met een flesje te voeden.

     

    Met allerhande vragen kan ik steeds bij deze twee dames terecht. Daarbovenop bespreken ze voortdurend alles met elkaar zodat ze beiden weten wat de zorgen zijn. Ze vullen elkaar perfect aan.

     

    Hun verschillende ervaringen en achtergronden creëren een uitgebreide en open blik over bepaalde thema’s.

     

    Nore en ik zijn in goede handen!

     

     

  • Zoontjes Favio & Nino

    (geschreven op 11-08-2018)

     

    Zoontjes Favio & Nino (°17-05-2016 en °28-02-2018)

    zwangerschap – bevalling – borstvoeding – melkproductie – 6 maanden exclusief

     

    Postpartum van Favio

    17 mei 2016 is onze derde zoon geboren, Favio is zijn naam.

    Ik wou natuurlijk net zoals bij mijn andere twee zonen Collin (8) en Vinny (5) ook borstvoeding geven, maar dat ging niet zo gemakkelijk als gehoopt. Alhoewel het met Vinny al niet van een leien dakje ging, dacht ik nu wel te weten wat ik moest doen. Maar helaas, niets was minder waar. In het ziekenhuis was het bovendien redelijk druk waardoor ze ons niet de hulp en ondersteuning konden geven die wij op dat moment nodig hadden. Ik gaf echter niet op en probeerde te doen wat ik kon.

    19 mei, de dag dat ik naar huis mocht, vertrok ik met gemixte gevoelens uit het ziekenhuis. Ik hoopte alleen maar dat Favio ging drinken, want ik wist dat als dat niet ging gebeuren, ik weer snel terug in het ziekenhuis was.

    Eenmaal thuis heb ik de ziekenkas gebeld om een telefoon nr. te vragen van een vroedvrouw. Toen heb ik Raisa Hillen opgebeld en laten weten dat ik thuis was. Diezelfde avond stond ze nog bij ons aan de deur.

    Eerste indruk was; wat een leuke spontane jonge dame!

    Deze lieve meid heeft er voor gezorgd dat Favio die zelfde avond nog is gaan drinken

    en ohh wat was ik opgelucht en kon ik met een gerust hart de nacht in.

    De dagen erna dat Raisa kwam, werden steeds gemakkelijker door haar hulp en aanwijzingen. Ze had niet alleen aandacht voor Favio, maar ook hoe ik dat het beste kon combineren met Collin en Vinny, want ze horen er namelijk ook bij.

    Ik was van plan om langer dan drie maanden borstvoeding te gaan geven, want bij Collin en Vinny had ik het ook gered om tot drie maanden borstvoeding te geven. En aangezien we ook nog verlof hadden eind juli - begin augustus, was het handig om nog steeds borstvoeding te geven i.p.v. flesjes te lopen maken en schoonmaken op de camping. We gingen er dus voor. En raad eens; het was ons gelukt!

    Iedere keer als ik weer een afspraak had met Raisa, kon ik vol trots zeggen dat het goed ging met de borstvoeding.

    We rondden alles af en onze wegen gingen scheiden.

    Het werd september en ik gaf nog steeds borstvoeding. Een kleine maand later in oktober werd de productie  steeds minder en minder. Ik had er vrede mee en stapte langzaam over op kunstvoeding.

    Later sprak ik Raisa op Facebook en ze vond het jammer dat ik niks gezegd had, zodat ze me verder had kunnen helpen. Ik legde haar uit dat ik er vrede mee had, maar eigenlijk wist ik ook niet dat dat nog verder te stimuleren was, dus ik was aangenaam verrast dat ze me nog verder had willen ondersteunen, ondanks we de bezoekjes al hadden afgerond, echt een toppertje.

     

    Onverwachts zwanger van Nino

    In mei 2017 raakte ik onverwachts zwanger van onze laatste zoon, Nino genaamd.

    Toen ik het ontdekte liet ik het natuurlijk even bezinken en heb Raisa gecontacteerd om ook haar het goede en

    zeker onverwachte nieuws te vertellen.

    Ik wist niet dat ze ook zwangere vrouwen deed begeleiden. Natuurlijk stelde ze me dat voor en hoe kon ik nou nee zeggen als ze me al zo goed en professioneel geholpen had na de geboorte van Favio? Ik liet haar dus langskomen.

    En dan denk je bij jezelf “ik heb al drie zwangerschappen gehad, dus ik weet al veel”, maar ook in deze had ik weer ongelijk. Ze wist me nog meer hints en tips te geven om deze zwangerschap soepel te laten verlopen. Wat was ik blij en opgelucht om haar naast me te hebben waar nodig was.

    Naarmate de bevalling naderde werd ik als maar onzekerder en onzekerder en wat er ook was of wanneer er iets was, ik kon altijd bij Raisa terecht. Ze bracht mij weer bij mijn eigen ik, zodat ik weer rustig verder kon genieten van deze laatste zwangerschap op de laatste loodjes.

    Aangezien ik van mijn andere drie zonen met 41 weken bevallen was, waarvan de laatste twee waren ingeleid, gingen we er nu ook van uit dat ik zeker tot 41 weken zwanger zou rond lopen. De vraag was natuurlijk of hij zichzelf ging aanbieden of dat ik weer ingeleid moest worden, maar ik liet het op me afkomen.

    Vrijdag 23 februari was ik 37 weken en ik begon voorweeën te krijgen, ik wist dat het vroeg was, maar niet té vroeg, dus ik was niet ongerust en hobbelde lekker verder. Ik dacht er verder niet bij na om mijn vluchtkoffer klaar te gaan maken, want tenslotte was ik ook veel met de jongens bezig.

    De nacht van 26 op 27 februari dacht ik dat mijn vliezen gebroken waren. Ik wist het wel niet zeker, omdat ik een blaasverzakking heb en dus al de hele zwangerschap met een maandverbandje liep. Soms kwam er toch een golf van vocht en dat bracht me aan het twijfelen, waarop ik ‘s morgens meteen Raisa heb ingelicht dat ik die dinsdag de 27ste om 11:20 uur een afspraak bij de gynaecoloog had en dat ik dat ‘s nachts zo had meegemaakt. Aangezien ik nooit heb meegemaakt dat je vliezen breken, was dat natuurlijk weer nieuw voor mij en zo besef je ook dat iedere zwangerschap en bevalling anders is en dat iedere baby een wonder is.

    Ik heb ook gevraagd of ze wist of ze me daar hielden, want dan moest ik nog gauw mijn koffer klaar maken. Ze raadde me aan om inderdaad mijn koffer al klaar te maken en mee te nemen en al de vroedvrouwen in het ziekenhuis te bellen en niet te wachten op de afspraak. Dat deed ik dus ook; ik bracht de kinderen naar school en belde mijn schoonmoeder om te vertellen wat er aan de hand was. Zij ging met me mee naar het ziekenhuis om op Favio te letten en mij bij te staan.

    Eenmaal in het ziekenhuis werd ik aan de monitors gehangen en vervolgens ging ik door naar de afspraak met de gynaecoloog. Zij stelde inderdaad vast dat mijn vliezen gebroken waren, dus ik moest in het ziekenhuis blijven.

    Op 28 februari om 10u27 is dan onze Nino geboren met 46 cm en 2790 gram. Dit was erg klein voor wat wij gewend waren, maar hij is gezond en dat is het belangrijkste. De bevalling was goed verlopen, maar net zoals bij de laatste twee bevallingen kwam de placenta niet mee. Deze heeft de gynaecoloog met de hand moeten afhalen. Dat maakte het herstel wel weer wat zwaarder en kwam ook de borstvoeding weer moeilijker op gang kwam.

    Ik hield Raisa op de hoogte en zodra ik thuis was, moest ik haar bellen en dan kwam ze langs.

     

    Postpartum Nino

    2 maart zijn we naar huis gekomen. Ik heb gelijk Raisa gebeld, ze is meteen gekomen en we hebben zo weer samen de borstvoeding goed op gang gekregen. Wat was ik weer trots en blij dat ze er voor me was.

     

    Een maand na de geboorte van Nino heb ik een longembolie gekregen. Dat was zeker even schrikken. Ik heb Raisa ingelicht en ze heeft me nieuwe tips gegeven wat ik kon doen als het voeden wat zwaarder ging vanwege het geen lucht krijgen als ik op mijn linker zijde lag te voeden.

    3 maanden nadien ben ik op controle geweest en heb ik een longfunctie test ondergaan. De dag nadien zou ik een scan in moeten met nucleaire spul wat ik ingespoten kreeg. Hierdoor mocht ik dan 24 uur geen borstvoeding geven, waardoor ik een beetje in paniek raakte. Ik moest de dag na de longfunctie test al de scan in, dus ik had geen tijd om te kolven voor een dag voorraad. Ik heb contact gezocht met Raisa en ze is meteen naar mij toe gekomen om haar kolf apparaat uit te lenen, zodat mijn productie niet achteruit ging. Die dag van de scan, heb ik Nino toen kunstvoeding gegeven. Ik was zo gelukkig dat ik haar als vroedvrouw heb, ik heb me erdoorheen gesleept en ik ben er bovenop gekomen.

    Nino is nu 5 en een halve maand en ik geef nog steeds vol trots volledig borstvoeding.

    Ik heb al veel zin in ons volgend bezoekje want dan zal ik Nino ook al groentenpap hebben gegeven en zo gaat ze mij verder begeleiden om langzaam over te stappen van borstvoeding naar vastere voeding.

     

    Ik ben blij dat ik Raisa heb leren kennen en dat ze twee keer op rij bij ons is mogen komen om mij, mijn kinderen en mijn man mee te helpen om samen door deze mooie, maar ook zware periodes heen te helpen.

    Ik zal haar zeker altijd bij iedereen aanraden, ze verstaat haar vak super goed en draait nergens een hand voor om.

     

    Raisa nogmaals je bent een echt TOPPERTJE!

     

     

  • Dochtertje Linne

    (uitgeschreven 14-08-2018)

     

    Dochtertje Linne (°19-12-2016)

    Zwangerschap – keizersnede – borstvoeding – lipbandje laseren – vermoeidheid - afbouwen

     

     

     

    Zwangerschap

    Mijn zwangerschap verliep niet heel gemakkelijk. Ik ben tijdens m’n zwangerschap heel ziek geweest en had ook veel last van bekkeninstabiliteit. Doordat het kindje in stuit lag, werd het een geplande keizersnede. Ik had er enorm veel schrik voor en had het er ook best moeilijk mee. Het was niet men ideaal beeld over bevallen, en ik had ook heel erg schrik voor het onbekende. Deed het pijn? Duurt het lang? Kan ik men kindje snel zien? Doet zo'n blaassonde pijn? 1001 dingen hebben toen door men hoofd gespookt.

    Ik kende Raisa nog van toen ze vakantiewerk deed op men werk en het klikte toen erg goed. Dus toen het stilletjes aan tijd werd om een vroedvrouw te kiezen voor na de bevalling dacht ik “waarom niet?” Een kort telefoontje en ik was zeker van men keuze.

     

    Bevalling via keizersnede

    12 december 2016 was de dag van men keizersnede. Met een bang hartje vertrok ik naar het ziekenhuis. Raisa werkte destijds ook nog in het ziekenhuis. Toevallig moest zij die dag ook werken en was ze ook nog eens de persoon die me mocht bijstaan tijdens men keizersnede. Ik was hier heel blij mee, het deed deugd om op dat moment een bekend gezicht te zien, die ook nog eens wist hoe bang ik was.

    Ze was tijdens de voorbereidingen heel lief en geduldig. Mijn grote schrik was de epidurale verdoving en daar heeft ze me heel goed ondersteund en doorheen gebabbeld.

    Om 10.24 uur ben ik bevallen van een prachtige dochter. Na een dik uurtje op recovery mocht ik terug naar men kamer en kreeg ik voor het eerst men dochter in armen. Een prachtig moment!

     

    Kraamtijd

    Omdat ik besloten had om borstvoeding te geven, werd ze ook voor de eerste keer aangelegd. De eerste dagen van de borstvoeding verliepen moeizaam. Linne was een beetje lui en had niet veel zin om te drinken. Pas toen ik thuis was begon het allemaal in zijn plooi te vallen en begon Linne steeds beter en beter te drinken. Raisa stuurde me bij waar het nodig was en gaf me tips hoe ik gemakkelijker kon voeden. Tijdens de feestdagen had ik last van een borstontsteking. Zelfs op Kerstdag was het geen probleem om langs te komen; “om toch maar eventjes te komen kijken hoe het met je gaat he”. Ze gaf de nodige tips en stuurde regelmatig berichtjes hoe het met me ging.

    De huisbezoeken waren altijd heel gezellig. Ze nam altijd de tijd voor je en was nooit gehaast. Ze luisterde als het nodig was en pepte je op als je het even niet meer zag zitten.

    Omdat de aanhap niet goed ging en ik steeds pijn had tijdens het drinken, heeft ze mij geadviseerd om Linne haar lipbandje te laten klieven. Ik was hier heel erg bang voor, maar besloot het uiteindelijk toch te laten doen. De ingreep viel heel goed mee en Linne heeft hier weinig tot zelfs geen last van gehad. De borstvoeding ging beter en de aanhap deed ook veel minder pijn.

    Na 10 weken borstvoeding geraakte ik stilaan op en wou ik stoppen met de borstvoeding. Ik durfde de knoop niet doorhakken. Ik voelde me alsof ik faalde en voelde me heel schuldig tegenover Linne. Na een goede babbel met Raisa hebben we een afbouwingsschema opgesteld en heeft ze me nog eens extra op het hart gedrukt dat ik zeker geen slechte mama zou zijn en dat ik evenzeer 10 weken toch moedermelk heb gegeven. Ik heb rustig kunnen afbouwen met borstvoeding en heb nergens last van gehad.

    Ik ben heel blij dat ik voor Raisa heb gekozen. Ze heeft me heel goed ondersteund en ze stond altijd met een lach voor me klaar. Ik ben haar enorm dankbaar voor de luisterende oortjes en ik zou haar zeker terug bellen als we nog een kindje krijgen! :)

     

     

  • Zoontje Bilal

    (geschreven op 10-08-2018)

     

    Van kinderwens tot mama! Zoontje Bilal (°29-08-2016)

    kinderwens – zwangerschap – arbeid – bevalling – borstvoeding – lipbandje laseren

     

     

    Zwanger worden

    Baby’s en kinderen…leuk. Maar zodra ze vervelend worden heb ik het ook wel gezien. Ik had nou niet de behoefte om elke baby in mijn armen te willen nemen. Ik voelde mij onhandig en gaf het kind weer snel door. Niet dat ik ze niet lief vind, maar om er nou de hele dag mee bezig te zijn hoeft nou ook weer niet. Op een gegeven moment merk ik dat het toch begint te kriebelen. Mijn schoonzus is pas bevallen en bij een bezoek vind ik het heerlijk om de baby te vertroetelen. Het begint allemaal te kriebelen. Ik wil ook heel graag een kleine die van mij is. Ik ben zelfs al na aan het denken over leuke babynamen en kan mij al inbeelden dat ik hem/haar in mijn armen heb. Op dat moment besef ik, nu is de tijd gekomen. Ik zie geen enkele reden om er nog mee te wachten.

     

    Zwanger!

    De eerste poging om zwanger te worden is gelijk raak. Bij de eerste zwangerschapstest krijg ik een plusje te zien. Even staat alles stil. Dit is gepland, maar ik had niet verwacht dat het zo snel zou gaan. Mijn geluk kan niet op. Ik word mama! Wat klinkt dat heerlijk in mijn oren. Het liefst zou ik mijn geluk met iedereen willen delen, maar we willen graag wachten tot ik 12 weken zwanger ben. Alleen mijn ouders vertel ik het goede nieuws al na 4 weken.

     

    Al vrij vroeg voel ik wat bubbelen in mijn buik. Zou het de baby zijn of komt het van het eten? Ik besef nu dat er iets bijzonders in mij groeit. Een onbeschrijfelijk gevoel. Bij mijn eerste echo van 12 / 13 weken zie ik duidelijk een baby op de monitor. Een grote glimlach verschijnt op mijn gezicht en het besef dat ik zwanger ben is nu nog werkelijker. Ik word mama! Ik zit echt op een roze wolk en alles is schattig en mooi en lief. Nu mag de hele wereld het weten. Ik ben zwanger!

     

    Op internet lees ik allemaal verhalen van mama’s en hun ervaringen. Ik besef dat iedere zwangerschap en bevalling anders is. En wat moet ik veel voorbereiden. Ook hier zijn de meningen over verdeeld. Ik word er een beetje duizelig van. Maar ik zit pas in het 1e trimester. Dus waar maak ik mij druk over…dacht ik. Maar het gaat sneller dan je denkt.

     

    Ik zit heerlijk in mijn vel en mag niet klagen. Het enige wat er momenteel veranderd is, is mijn gewicht. Het buikje begint nu duidelijk zichtbaar te worden. Van de echo’s kan ik niks meer maken. Ik zie niet wat de gynaecoloog ziet. Een been, een arm, het hoofd??? Ik vertrouw er maar op. Als het goed groeit en gezond is, ben ik blij. Ik had eerst voorgenomen dat ik het geslacht niet wilde weten, maar op het moment dat mij de vraag gesteld wordt, ben ik van gedacht veranderd. Ze laat mij op de echo zien wat het wordt… ook nu zie ik het niet. Nou hier zie je het ene been en daar het andere beentje, en wat is dat? Geen derde been. Oooh. Dus het wordt een jongetje!

     

    Naarmate hij groter wordt voel ik duidelijk de baby. Wat is dat een bijzonder gevoel. Als ik mijn hand op de mijn buik leg, wil hij hier wel eens op reageren. Ik voel soms een duidelijke schop. Bij mijn controle van 34 weken ligt de baby nog niet met zijn hoofdje naar beneden. Maar er is nog geen reden voor actie. We hebben nog tijd. De avond voordat ik op controle moet (36 weken) is de baby heel actief. Mijn buik gaat alle kanten op. Het doet geen pijn. En ja hoor, hij ligt in de juiste houding. Hij weet blijkbaar dat we de volgende dag controle hebben. Wat een brave jongen!

     

    Bevallen

    En dan is het zover! Nu gaat het allemaal gebeuren. Daar waar we 9 maanden op hebben moeten wachten, is dan eindelijk zover. Ik ben nu 39 weken en 2 dagen zwanger. Het is 29 augustus 4:45 en ik voel nattigheid. Is het bloedverlies? Ik sta snel op en ga naast het bed staan. Nog geen 2 seconde later loopt het vruchtwater langs de broekpijpen van mijn pyjama naar beneden. Ik had de dag ervoor nog tegen mijn moeder gezegd, “morgen heb ik geen tijd, dan ga ik bevallen”. Zonder toelichting roep ik naar mijn man "ik zei het toch". Nogmaals herhaal ik "Ik zei het toch, vandaag ga ik bevallen".

     

    Terwijl hij zich wilt haasten en mij geen seconde alleen wil laten, ben ik juist heel rustig en ontspannen. Ik neem de tijd om mij klaar te maken. Eerst neem ik een douche en dan kleed ik mij aan. De tas voor mee te nemen naar het ziekenhuis staat klaar. Ik controleer of alles in de tas zit, voeg er nog wat dingen aan toe en dan kunnen we gaan. Alles wordt meegenomen en ingeladen in de auto en we vertrekken naar het ziekenhuis. Om 6:15 komen we aan in het ziekenhuis.

     

    Op het moment dat ik de kraamafdeling binnen kom gelopen, kijken de vroedvrouwen mij warrig aan. Ik zie er nu niet bepaald uit als iemand die op het punt staat om te bevallen. Ik heb nog geen weeën. Als ik ze laat weten dat mijn vliezen zijn gebroken, word ik naar de bevallingskamer begeleid.

     

    Ik word overspoeld met vragen, waar ik niet altijd het antwoord op weet. Maar de vroedvrouw is heel begripvol en geeft mij overal de tijd voor. Als het vragen rondje gedaan is, wordt er nagekeken of ik al ontsluiting heb. 1 centimeter. De vroedvrouw geeft al aan dat dit nog lang kan duren. Ik word aan de monitor gelegd. De hartslag en de bewegingen van mijn kleine baby en de weeën worden hiermee gecontroleerd. Na 2 uur word ik van de monitor gehaald en word ik naar mijn kamer begeleid. Mijn maag begint nu te knorren en dat is niet van de weeën. Ik heb honger. Ik zal genoegen moeten nemen met een licht ontbijtje (3 beschuitjes).

     

    Na een half uur word ik weer in de bevallingskamer aan de monitor gelegd. Het is allemaal zeer rustig, nog altijd geen weeën. Geen enkel teken van bevallen. Rond een uur of 11 laat de vroedvrouw mij weten dat de gynaecoloog de opdracht heeft gegeven om de bevalling in te leiden. Hiervoor word ik aan een infuus gelegd.

     

    Om 14:00 heb ik 4 centimeter ontsluiting. Ik voel wel iets, maar weet niet of je dat weeën mag noemen. Lichte menstruatie achtige buikpijn. De dienst van mijn vroedvrouw zit er alweer op. Er vindt een dienstwisseling plaats en ik word netjes voorgesteld aan de vroedvrouw die haar dienst zal overnemen. De vroedvrouw vraagt mij regelmatig hoe het gaat en hoe ik mij voel. Het is nog altijd niet meer dan een zeurende pijn die mij doet denken aan menstruatiepijn. Als ik mij laat informeren over de epidurale ruggenprik, blijkt dat dit voor mij niet meer mogelijk is. Tegen de tijd dat deze prik gezet is geworden, zal ik waarschijnlijk al bevallen zijn. Oh! Nou ja, dan weten we dat ook.

     

    Ik mag weer de bevallingskamer verlaten. Nu merk ik dat de weeën beginnen te komen. Bij de weeën neem ik mij de tijd en haal rustig adem en wacht tot deze voorbij zijn. Nu kan het gaan beginnen. Om 16:30 ga ik weer terug naar de bevallingskamer. De ontsluiting is inmiddels 6 centimeter. "Nog 4 centimeter te gaan!". De vroedvrouw moet lachen om mijn optimistische houding. Dat is de spirit!

     

    De weeën worden nu alsmaar heftiger. Ik sla mijn armen om mij heen van de pijn. De vroedvrouw geeft aan dat als ik hetgevoel heb dat ik moet kakken, ik op de bel moet drukken. Ik voel een drukkend gevoel alsof ik moet kakken. Ik duw op de bel en de vroedvrouw komt gelijk naar de verloskamer. Effe kijken hoeveel onsluiting ik heb, 9,5 centimeter. We zijn er bijna, nog een halve centimeter. De vroedvrouw verlaat weer de ruimte. Enkele minuten later wordt het drukkend gevoel nog heftiger en weer druk ik op de bel. Er komt nog een stagiaire bij. Ik mag nog niet persen en moet de persdrang wegpuffen. Dit gaat goed, maar het is wel vermoeiend. Eindelijk, 10 centimeter ontsluiting. Ik mag nu op het ritme van de weeën mee persen. Dit gaat heel goed. Na een aantal keren te hebben geperst is het hoofdje inmiddels zichtbaar. Weer moet ik de persdrang wegpuffen. Ik voel een branderig gevoel. Het is nu heel moeilijk om de aanwijzingen van de vroedvrouw op te volgen. We zijn aan het wachten op de gynaecoloog. De vroedvrouw loopt regelmatig naar de gang om te kijken of de gynaecoloog er al aankomt. Eindelijk, de gynaecoloog is er. Ik mag weer persen. De laatste pers en ik voel dat hij geboren is… en ik zie dan een klein mannetje. Hij laat zich effe horen. Wat klinkt dat heerlijk in mijn oren. Nooit gedacht dat het geluid van een huilende baby mij gelukkig zou maken. En wat is hij mooi. Hij wordt gelijk na de bevalling op mijn borst gelegd. Mijn geluk kan niet op. Ik ben mama! Na 9 maanden mag ik hem dan eindelijk in mijn armen nemen. Mijn kleine Bilal. (18:06)

     

    Bij het zien van mijn kleine wonder verwelkom ik hem met een enorme glimlach en tranen van geluk. Een enorme opluchting dat alles goed is gegaan. De hele bevalling ben ik gelijk vergeten en ik heb alleen maar oog voor Bilal. Ik krijg niets meer mee wat iedereen om mij heen aan het doen is. De gynaecoloog zet nog een aantal hechtingen. Maar ik krijg het allemaal niet mee en heb er geen oor voor. Doe maar. Ik zie alleen het resultaat. Wat is hij mooi en lief. Dit is het mooiste moment van mijn leven. Onbeschrijfelijk.

     

    Welkom Bilal

    In de periode dat ik zwanger was, werd mij veel verteld over kwaaltjes die zich tijdens de zwangerschap kunnen voordoen en hoe zwaar een bevalling wel niet is. Maar wat er komt na de bevalling dat hoor je minder vaak. Tenminste, niemand had mij hierop voorbereid. Ik heb een mooie zwangerschap en bevalling gehad. Ik had me werkelijk op alles voorbereid en ben van het ergste uitgegaan. Veel pijn, puffen, zweten, tranen,… Maar dat is mij gelukkig allemaal meegevallen. Maar daarna begint het pas. Dan is het kleine wonder er en jij moet dat kleine mannetje grootbrengen. Zeker bij een eerste kindje brengt dit veel vragen met zich mee.

     

    Ik had mij vooraf al voorgenomen om borstvoeding te geven. Na de bevalling werd de baby op mijn buik gelegd en uiteindelijk aangelegd aan de borst. Dit ging super. Een echt talent. De eerste nacht in het ziekenhuis was zeer vermoeiend. Het was een lange dag en ik wilde graag bijkomen van alles. Daar krijg je niet veel tijd voor. Voordat we eindelijk naar de kamer werden gebracht, nog effe de oma’s, opa’s, ooms en tantes op de hoogte brengen van het goede nieuws. De rest informeren we morgen. Maar van slapen komt niet veel. Elke gekreun en beweging dat hij maakt, krijg ik mee. Nu begint pas alles. Een gevoel van onzekerheid en angst. Het besef van de enorme verantwoordelijkheid dringt nu tot mij door.

     

    Elke 2 à 3 uur moet ik borstvoeding geven. Dit gaat zeer moeizaam. Hij valt steeds in slaap waardoor de borstvoeding veel tijd in beslag neemt. Hierdoor krijg ik weinig rust en dat breekt je. Verder doen mijn tepels ontzettend veel pijn als ik hem aanleg en als hij drinkt. Gelukkig zijn de vroedvrouwen heel geduldig en behulpzaam. Ze begeleiden mij bij de voedingsmomenten en de verzorging van de baby en bespreken met mij de thuiskomst. Voor thuis moet ik nog een vroedvrouw regelen om mij te begeleiden. Ik kwam op de website Raisa’s naam tegen. Zij werkte destijds ook nog in het ziekenhuis en wij waren erg tevreden over haar. We hebben er dan ook voor gekozen om beroep te doen op haar voor de thuisbegeleiding.

     

    Na 4 dagen in het ziekenhuis mag ik dan eindelijk naar huis en moet ik het allemaal alleen gaan doen. Gelukkig kunnen we rekenen op Raisa. De dag na ontslag uit het ziekenhuis komt zij langs. We nemen samen door wat ik in deze periode van haar kan verwachten. Het is zeer fijn om te weten dat je iemand 24/7 altijd kunt benaderen.

     

    De eerste weken zijn zwaar. Midden in de nacht schrik ik wakker, met een bonzend hard kijk ik om mij heen en zoek naar mijn baby. Heb ik hem nu bij mij in bed genomen voor te voeden en ben ik in slaap gevallen? Maar als ik naar zijn bedje kijk, ligt hij daar gelukkig te slapen.  Ook heb ik angst voor de wiegendood. Ik loop dan ook regelmatig ’s nachts naar zijn bed en leg mijn hand op zijn borstkas, als ik hem hoor of voel ademhalen ga ik weer met een gerust hart verder slapen. Deze momenten van angst duren enkele weken en worden daarna steeds minder tot ze helemaal verdwijnen. Na 2 tot 3 maanden schrik ik gelukkig niet meer wakker en slaap ik rustig de nacht door tot de wekker gaat voor de volgende voeding.

     

    De borstvoeding blijft moeilijk en frustrerend. Ik begin te twijfelen of ik de borstvoeding wel kan volhouden. De baby valt steeds in slaap, de borstvoeding doet veel pijn en dit is erg vermoeiend. Verder heb ik last van verstopte melkkanalen. Een harde, rode pijnlijke plek op de borst. Dit is de zoveelste keer… Raisa leert mij allerlei trucs om de baby te wekken. Handjes en voetjes masseren, kleertjes uit te doen, luier wisselen, huidcontact… Maar ook hoe de baby dient te worden aangelegd, de verschillende borstvoedingshoudingen, borstcompressie. Het kost veel energie, maar de kleine komt goed aan en dat betekent dat hij voldoende drinkt. Ook weet zij mij te helpen met de verstopte melkanalen.

     

    Raisa controleert het lipbandje en tongriempje. Het lijkt erop dat de baby een strak lipbandje heeft. Hierdoor drinkt hij minder goed aan de borst waardoor de borstvoeding zoveel pijn doet. Dit zou verholpen kunnen worden door het laseren van het lipbandje. Dit vind ik maar akelig en wil ik hem niet aandoen. Ook al zeggen ze dat het amper pijn zal doen…

     

    Om mijn tepels rust te geven en de kans om deze te laten genezen besluit ik in overleg met Raisa tijdelijk te kolven. Dit werkt prima. Bilal leert van de fles te drinken en mijn tepels hebben rust. Het kost wel veel tijd. Kolven, voeden en alles afwassen. Aan de borst drinken gaat natuurlijk sneller en wordt de melkproductie beter gestimuleerd. Maar dit doet in ieder geval geen pijn.

     

    Enkel weken later wordt het fulltime kolven wel erg vermoeiend. Raisa stelt mij nogmaals voor om het lipbandje te laten behandelen. Ze neemt foto’s van het lipbandje en stuurt deze door naar een specialist. Laten we afwachten wat die zegt. Ook daar wordt aangegeven dat hiermee het probleem met de borstvoeding verholpen kan worden. Ik blijf het maar eng vinden. Hij is nog zo jong, 2 maanden… Ik moet een keuze maken. Stoppen met borstvoeding, of ik zal toch moeten kiezen voor het laseren van het lipbandje. Want borstvoeding geven gaat niet meer. De pijn is toch ondraaglijk en kolven is tijdrovend. Ik stem in met de behandeling die over een week zal plaatsvinden.

     

    De afspraak staat. Samen reis ik met de kleine naar de parodontoloog in ‘s-Hertogenbosch in Nederland. Ik heb wat informatie op internet gelezen over de behandeling, maar weet niet wat ik kan verwachten. Voor de behandeling blijft Bilal in zijn buggy zitten en krijg ik een speciale bril op ter bescherming voor de ogen. Ik houd de voetjes van Bilal vast en een assistente zijn handjes, terwijl de parodontoloog een verdovend middel op en rond het gebied van het lipbandje smeert. Vervolgens begint hij met de behandeling. Ik ben bang dat hij pijn heeft. Hij vindt de behandeling vervelend en jammert. Gelukkig duurt het niet lang (3 minuten). Als hij klaar is, wil ik hem gelijk bij me nemen om hem te troosten, maar merk dan dat hij in slaap is gevallen. Dan moet hij er niet veel van gevoeld hebben…

     

    Bij thuiskomst masseer ik de behandelde plek zodat het niet weer dichtgroeit. Dit moet ik 2 weken een paar keer per dag doen. Hij vindt het vervelend, maar hij lijkt geen pijn te hebben. De dag na de behandeling komt Raisa langs om te kijken hoe het is gegaan en weer te starten met de borstvoeding. Tot mijn grote verbazing drinkt hij erg gulzig met veel geluid (klokkend slikgeluid). En het doet geen pijn! Bij de volgende voedingen drinkt hij normaal en kan ik na bijna 2 en een halve maand eindelijk genieten van de borstvoeding.

     

    Mijn zoontje heeft uiteindelijk tot de leeftijd van 22 maanden borstvoeding gekregen. Ik mis ons momentje! Het was altijd een intens gevoel van liefde en verbondenheid. Ik heb hier zo van genoten. Wat eerst begon als een last is uiteindelijke een bijzonder moment geworden waar ik elke dag van heb kunnen genieten. Zonder de begeleiding van Raisa had ik dit niet kunnen doorzetten. Daar ben ik haar zeer dankbaar voor.

     

    Wat ik geleerd heb van mijn zwangerschap tot moeder zijn, is dat iedere moeder anders is en iedereen het beste wil voor zijn/haar kind. Advies is altijd welkom, maar luister zeker naar je moederlijke instinct. Ben niet bang dat je het verkeerd doet. We maken allemaal fouten. Een kind wordt nou eenmaal niet geboren met een handleiding erbij. Ik heb ook van mijn fouten geleerd. Dat maakt het moeder zijn zo bijzonder. En onderschat postnatale depressie niet. Praat hierover en verwijt jezelf niks. Je hoeft je nergens voor te schamen. Ik heb hierbij veel steun gehad van mijn vroedvrouw.

     

    Bilal is nu al een klein mannetje van bijna 2 jaar oud. De tijd vliegt voorbij. Ik probeer elk moment met hem te koesteren. Ik zou niet meer weten wat ik zonder hem zou moeten. Ik heb een nieuw doel erbij gekregen die boven aan de lijst staat. Ik zal er alles aan doen om hem niks te kort te laten komen. Te kort aan liefde zal er zeker niet zijn. Daar overlaad ik hem 2 jaar al mee en dat ga ik blijven doen.

     

     

  • Zoontje Sem

    (11-08-2018 geschreven)

    Zoontje Sem (°28-11-2017)

    Borstvoeding – huilbaby – kunstvoeding – koemelkeiwitallergie – verborgen reflux

     

    Ik ben zwanger!

    21 maart 2017, een dag die we nooit zullen vergeten! Het moment waarop we te weten kwamen dat we zwanger waren. Een gelukzalig moment, een moment waarin je wereld even stilstaat, een onbeschrijfelijk en warm gevoel dat doorheen je lichaam gaat. Het mooiste cadeau dat je mag ontvangen! Maar tegelijkertijd ook zo spannend en beangstigend.. daar sta je dan, als meisje en jongen van 29 en 31 jaar, beide met een grote kinderwens. Wat nu? Wat moeten we nu allemaal doen om alles in gereedheid te brengen? Zoveel vragen die plots op je afkomen. Zoveel valt er te regelen. Gelukkig heb je hier wel 9 maanden de tijd voor! Doktersbezoeken, kleertjes kopen, familie op de hoogte brengen, kamertje in orde brengen, verzekering in orde brengen en zoveel andere dingen... Je denkt dat je ongeveer alles in orde hebt, totdat je plots de vraag krijgt "heb je ook al gedacht aan de nazorg, welke vroedvrouw ga je nemen erna?" Oei.. vroedvrouw? Moet dat dan...? Nog niet bij stilgestaan! Gelukkig bestaat er zoiets als sociale media en via dit kanaal kwam ik terecht bij Raisa Hillen, zelfstandige vroedvrouw aan huis. Haar referenties waren lovend, en vermits ze in de buurt woonde, en zelfstandige was, leek me dit het ideale. Snel aan huis, en waarschijnlijk ook meer tijd voor haar patiënten doordat ze zelfstandig werkt. Zo dus, ik maakte een afspraak via mail met Raisa.

     

    Kennismaking met de vroedvrouw

    Al snel kwam ze langs voor het eerste kennismakingsbezoekje. Mijn eerste indruk was een beetje verlegen/beangstigend, ik voelde me wat onzeker dat ik de nazorg moest laten doen door iemand die jonger was dan mij. Maar doorheen het gesprek, stelde ze mij erg op het gemak! Ze stelde voor dat ik iets moest laten weten zodra de kleine geboren was...

     

    Kraamtijd

    De weken gingen voorbij, en onze kleine kapoen kwam piepen op 28 november 2017. Al snel lieten we Raisa weten dat Sem geboren was! We kregen snel een sms'je met felicitaties en ze vroeg direct hoe de bevalling was geweest en hoe ik me voelde. Wat een leuk gevoel!! Na 3 nachtjes mochten we het ziekenhuis verlaten en Raisa stelde voor om diezelfde dag nog langs te komen aan huis. Nadat we heerlijk geïnstalleerd waren in huis, ging de bel en Raisa was daar. Het was fijn om haar direct in huis te hebben, want je kijkt er als ouders enorm naar uit om thuis te komen, maar eenmaal je thuis bent, komen plots weer duizend en één vragen naar boven. Ik vergeet nooit dat zowel mijn partner alsook ik doodmoe waren. Semmeke had immers een moeilijke start gemaakt, hij huilde heel erg veel, en heel erg lang. De voorbije dagen in het ziekenhuis had hij, alsook ik amper geslapen. Bovendien verliepen de voedingen helemaal niet zoals ik het gehoopt had. Ik had gekozen voor borstvoeding, omdat ik wou genieten tussen de sterke band van mama en zoon, en bovendien is dit ook beter voor het immuunsysteem. Maar helaas, al snel kwamen de kloven en ook Sem kon erg moeilijk zelfstandig aanhappen. "Proberen, blijven proberen", dit is iets wat de vroedvrouwen van het ziekenhuis mij ook wel 10x hebben gezegd. Met behulp van een tepelhoedje ging het aanhappen voor Sem wel, en ook voor mij wordt het minder pijnlijk. Helaas Sem bleef maar huilen. Ik voelde mij als mama erg onzeker, omdat ik twijfelde of onze kapoen wel voldoende binnenkreeg. Raisa stelde mij op mijn gemak, iedere keer nam ze het gewicht van Sem, en iedere keer vertelde ze dat hij heel erg vlot bijkwam. Aan de hoeveelheid voeding lag het dus niet. Ze nam Sem eens onder de loep en stelde vast dat hij een verkort lipriempje had. Ook nu hoorden we het weer ik Keulen donderen. Ze gaf de nodige uitleg, en stuurde per mail een paar teksten door. Sem kon waarschijnlijk moeilijk aanhappen door deze "beperking". Ze gaf ons het advies om met een laser dit door te laten knippen/laseren. Brrrr dit klonk maar beangstigend.. We stelde de vraag ook aan onze huisarts. Hij kon de mening van Raisa wel volgen, maar vertelde ons ook dat Sem ooit wel eens zou vallen op zijn lip, en dat dit dan vanzelf zou scheuren. We besloten het daarom toch niet te doen. Raisa stond volledig achter onze beslissing!  De eerste week met onze kapoen zat erop! Zo vermoeiend, zo uitputtend, zo hartverscheurend en vooral zo machteloos. Sem bleef maar huilen en huilen, met niets was hij te troosten, hij sliep gemiddeld een 3 tal uren per dag. Ouders en schoonouders kwamen ons helpen doorheen de nachten, zodat wij toch een beetje rust konden vinden. Ik was op, fysiek maar ook mentaal.. ik was voor de allereerste keer mama geworden, en ik had een babytje wat niet gelukkig was! Ik kon hier niets aan doen. Ik kon hem troosten, maar het hielp niet. Ik wou hem tonen aan de buitenwereld, maar ik durfde niet buiten komen, bang dat hij zou wenen en iedereen zou kijken. Ik kroop stilletjes in mijn schulp en durfde er niet meer uitkomen. Ik zag alles heel negatief… Borstvoeding, ik vond het vreselijk! Ik wou flesjes gaan geven, misschien ging het dan met Sem beter, misschien had hij die voeding liever. Ik was uitgeput, ik had totaal geen energie meer! Raisa stond mij bij, op ieder moment van de dag kon ik haar bellen, sms'en, iedere keer stond ze mij bij met raad en daad. Ik mocht niet opgeven van haar, ze praatte iedere keer op mij in dat ik zou volhouden. Iedere keer deed ik dat, maar vanbinnen wist ik dat dit me niet gelukkig maakte. Doordat ik me erg onzeker voelde over de gezondheid van Sem, stelde Raisa mij voor om eens contact te nemen met Chris van Schel (osteopaat). Zo gezegd, zo gedaan, vol goede moed gingen we naar daar. Hij nam zowel mij, alsook Sem onderhanden. Sem was goedgekeurd, alles was normaal. Ik daarentegen zou gevoelig reageren op koemelk, hierdoor zou ik een parasiet aanmaken in mijn darmen, hierdoor zouden mijn afvalstoffen niet wegkunnen en via borstvoeding zou ik deze dan doorgeven aan Sem. WoW! Dit komt hard aan... Ik ben gewoon schuldig aan Sem zijn huilbuien, ik bezorg hem gewoon pijn. Ik moest druppels nemen om de parasiet te bestrijden en een koemelkvrij dieet starten. Pff... dit was helemaal voor mij een slag in mijn gezicht. Die stomme borstvoeding wat ik zo al niet meer plezant vond, was nu ook nog eens de oorzaak van Sem zijn verdriet. Nee, dit was voor mij de druppel.. ik ging stoppen! Maar hoe vertelde ik dit aan Raisa? Ze zou zo teleurgesteld zijn! Met een bang hartje vroeg ik haar om langs te komen. Nog geen dag erna stond ze aan onze deur. Ik vertelde de situatie.. wat een begrip kreeg ik van haar!! Oef, een opluchting!! We zochten samen naar een oplossing en langzaam mocht ik overschakelen naar flesjesvoeding. Ze stelde een heel schema op voor ons, zodat we stilaan volledig borstvoeding vrij waren.. Ze adviseerde ons om te starten met Nutrilon Omneo om krampjes tegen te gaan. Vermits ze ons al zo goed geholpen had, volgden we nu ook haar advies. Na een dikke week waren we volledig overgestapt op flesjesvoeding... Ik voelde me al snel een andere mama. Ik had meer energie, en de papa kon er ook van genieten om een flesje te geven. Helaas, het huilen werd er niet beter op. Ik voelde als mama dat er iets niet klopte. Ik had dingen opgezocht bij dokter Google en botste tegen koemelkeiwitallergie... Ik vertelde Raisa hierover, en zij gaf eerlijk toe dat ze hier ook al aan gedacht had. Ze had navraag gedaan bij haar collega's en zo adviseerde ze ons om over te schakelen naar Novalac Allernova. Een dieetvoeding die koemelkeiwit vrij is! We brachten onze kinderarts op de hoogte, en ze stemde hiermee in! Na een kleine 2 weekjes merkte we al een beetje verbetering, maar het hevige schreeuwen na de voeding bleef toch nog aanhouden. Hup, terug naar de kinderarts.... Sem zou verborgen reflux hebben, en krijgt hiervoor Omeprazole! Opnieuw moesten we dit 2 weken de kans geven en dan zouden we opnieuw zien! Gedurende die periode heeft Raisa ons steeds bijgestaan. Dagen dat ze niet op bezoek kwam, stuurde ze een sms'je om te vragen hoe het ging! Die steun die je krijgt, voelt dan zo goed! Opnieuw gingen de weken voorbij, ons mannetje deed het goed, maar slapen en krampjes bleven een ramp. Onze kinderarts adviseerde ons om opnieuw over te schakelen naar Novalac Novarice, een andere dieetvoeding die koemelk-, soja-en glutenvrij is. En dit in combinatie met een paar sessies bij de osteopaat. Alle vooruit, nu dit maar weer proberen! Ondertussen had Sem de leeftijd van 3 maanden bereikt. 3 maanden waarin je normaal zou moeten kunnen genieten van je hummeltje, je gezin, maar voor mij was dat helaas onmogelijk. Totdat plots.... het huilen overging, de nachten beter gingen, en er een grote glimlach op Sem zijn gezicht kwam! Mijn hart sprong bijna uit mijn lijf, tranen rolden van blijdschap over mijn gezicht, eindelijk... we hadden de oplossing!!!!!! Eindelijk konden we nu genieten, genieten van iedere beweging die hij maakte, ieder lachje dat hij ons gaf, ieder kreuntje dat hij slaakte. Eindelijk kunnen we gewoon mama en papa zijn!! Onze vroedvrouw Raisa Hillen, heeft mijn ongelukkige momenten van kortbij meegemaakt, ons bijgestaan met raad en daad, naar ons geluisterd, ons gesteund, en vooral veel liefde gegeven aan onze kapoen.

    Dankzij haar steun werden de weken na de bevalling een beetje dragelijker, omdat je weet.. er is iemand voor mij! Moest er ooit bij ons een 2de hummeltje komen, ik zou dezelfde keuze maken!! Ondanks de zalige zwangerschap, de vlotte bevalling, maar de mindere weken erna, zou ik mijn verhaal nooit meer kunnen en willen missen, het heeft ons als gezin sterker dan ooit gemaakt!!

     

     

     

     

     

+32 495 20 40 10

info@vroedvrouwenlorigine.be

 

 Website Powered by My-designs.be